Groen erfgoed

Park Sorghvliet is deel van de nalatenschap van Jacob Cats. Hij kocht in 1643 een boerderij in de duinen bij Den Haag waarnaast hij een landhuis bouwde, het huidige Catshuis. Hier legde hij geometrische tuinen aan voor de sier, voor vermaak en voor productie van groenten en fruit. Cats en zijn opvolger Bentinck lieten rechte aarden wallen aanleggen om het stuifzand te weren en om te wandelen met uitzicht. Een klein viaduct maakte het zelfs mogelijk elkaar ongelijkvloers te kruisen. Rond 1800 kwam de landschapsstijl in de mode en werden de strakke lanen omgevormd naar slingerpaden. Ook de beek, die was gekanaliseerd, krijgt dan een slingerend  verloop. In 1920 werd om de tuin een muur aangelegd en nog later parkweiden toegevoegd. Park, muur en viaduct zijn sinds 2010 rijksmonument. Bijzonder zijn verder de stinzenplanten die in het voorjaar de grond blauw doen kleuren. Park Sorghvliet is alleen toegankelijk met een geldige jaarkaart.

Huis Doorn is een van de oudste buitenplaatsen van de Stichtse Lustwarande, de reeks buitenplaatsen en landgoederen ten oosten van de stad Utrecht. In het park en het woongebouw van Huis Doorn zijn vele sporen uit het verleden terug te vinden zoals de toren van het voormalig kasteel, de gracht van de ridderhofstad en de glooiende gazons van het landschapspark. De laatste bewoner, de Duitse keizer Wilhelm II, woonde hier van 1919 tot aan zijn dood in 1941 met zijn vrouw en hofhouding. De keizer hield veel van zijn park en liet de buitenplaats ontwikkelen tot een park met keizerlijke allure. Na de Tweede Wereldoorlog wordt het Rijk eigenaar van Huis Doorn en sinds 2010 is het Rijksvastgoedbedrijf verantwoordelijk voor het onderhoud en beheer van het gebouw en het park.

Het ruim acht hectare grote landgoed Bronbeek is begin 1800 aangelegd. In 1854 kocht koning Willem III het en vijf jaar later schonk hij het aan de staat voor de oprichting van een militair tehuis. Het landgoed is in de landschapsstijl ontworpen met glooiende weiden en solitaire bomen, een slingerende bosrand en een beek die enkele malen is verbreed tot vijver. Het hoogteverschil op het terrein is maar liefst twaalf meter. De beek overbrugt dit met watertrappen en watervallen. Op de weiden zijn een kleine twintig monumenten geplaatst die herinneren aan de koloniale geschiedenis van voormalig Nederlands-Indië. Het landgoed heeft nog bomen uit de eerste aanleg, van ongeveer tweehonderd jaar oud, zoals een tamme kastanje naast de commandantswoning. De zogenoemde plantenkalender langs de Velperweg is een mozaïekperk dat sinds het jubileumjaar 1938 bestaat. In het perk worden datum en jaarthema met planten uitgebeeld. Dit type sierelement komt weinig meer voor.